Ablatie - pagina 2

Woensdag 7 oktober

Om tien voor drie werd ik wakker. Ik nam een schaaltje yoghurt met zemelen en dronk een kop thee. Half temazepam ingenomen. Die slik ik heel zelden, maar nu leek het me een goed idee.

Geslapen tot kwart voor zes! (Meestal sta ik rond half vijf al op)

Wassen en aankleden. Geen ontbijt. Ik dronk wel een kop koffie en een kop thee. Drinken van heldere dranken mag tot 8 uur. Na acht uur mag ik alleen nog medicijnen innemen met wat water.

Om 8 uur nam ik de medicijnen in met een groot glas water. 

Machteld haalde me op. Het parkeren van de auto duurde natuurlijk even. Ik had gisteren al online ingecheckt, nu moest ik alleen de QR code die ik per email gekregen had nog inscannen bij de aanmeldzuil. Machteld wist dat ik die code wat groter moest ‘vegen’. 😊

We liepen diverse lange gangen door, misten een afslag en liepen terug. We meldden ons keurig op tijd aan op de afdeling kortverblijf van cardiologie.

Na even wachten mocht ik mee naar een tweepersoonskamer.

Er werd meteen een ecg gemaakt. Daarna werd het infuus naaldje ingebracht en bloed afgenomen. Ik hoefde niet direct het O.K. jasje aan. Dat hoeft pas als ze bellen dat ik mag komen. Misschien wist de verpleging al dat het later zou worden. Machteld vertrok.

Een arts in opleiding deed onderzoek en stelde vragen. Later kwam hij terug met zijn opleider. Ze checkte of ik alles begrepen had, en vroeg door over het niet-reanimeren. Ik legde het weer uit: de ablatie zal hopelijk mijn kwaliteit van leven verhogen, maar met de Parkinson kan de kwaliteit van leven natuurlijk alleen maar afnemen. Dus, als het einde daar is: haal me niet terug! Ze begreep het gelukkig.

Kun je wel plat liggen?

De één na de ander vroeg vandaag of ik wel een tijd op mijn rug kon liggen, na de schouderbreuk. Het lijkt me handig om zoiets van te voren te checken, niet als de ingreep al bijna plaatsvindt. Gelukkig had ik zelf pas groen licht gegeven voor het inplannen van de ablatie, toen ik wist dat ik een paar uur plat kon liggen 😊

Na het artsenbezoek beantwoordde ik wat appjes. Wat leven veel mensen mee! Wat een rijkdom! Ik begon aan mijn leesboek. Mijn kamergenote zou als 2e op de ablatie lijst staan, na een spoedoperatie.  Ik stond gepland om ongeveer 11 uur, maar dat zou dan wel flink later worden. Om 12 uur nam ik de parkinsonmedicatie in. Met water uit mijn flesje, want mensen die nuchter moeten blijven krijgen geen beker.

Tot mijn verbazing mocht ik om halféén al omkleden voor de ablatie. Mijn anti-slipsokken mocht ik aanhouden. Ik kreeg een beker water en twee paracetamol. Toen ik na een paar slokken water het bekertje neer wilde zetten, lagen die pillen er nog. Oeps. Ik nam de paracetamol in met de rest van het water.

Mijn kamergenote lag nog te wachten. Ik werd naar de Ablatie-kamer gebracht. Ik bood aan zelf over te stappen op de operatietafel. Dat mocht. Het bed stond hoger dan ik verwachtte. Leve de antislip sokken.

Het was er steenkoud! Ik kreeg een molton, en een er werd warme lucht tegen mijn benen geblazen. Toen het operatieteam compleet was werd voor de zoveelste keer geboortedatum en naam gecheckt. Daarna een paar keer diep inademen. En ‘weg’ was ik. Diepe sedatie. Van de ablatie zelf heb ik niets gemerkt!

Na de ingreep met moeite ontwaakt. Ik hoorde de anesthesie assistent mijn naam roepen, maar het koste moeite om de ogen open te krijgen. Om halfvier was ik terug op de kamer. Mijn kamergenote was weg, ze kwam om half zes terug. Zou zij later geholpen zijn omdat ze toch al was opgenomen en vanacht ook in het ziekenhuis zou blijven? Of zijn er twee ablatie-teams?

Uitdagingen!

Platliggend drinken

Ik kreeg water (steenkoud! Bah) en appelsap. Een deel van het water belandde via het ‘luchtgaatje’ in bed. Wat een truc, zeg, platliggend drinken!

Ik sluimerde nog wat en nam om vier uur de parkinson medicatie in.

Platliggend eten

De volgende uitdaging was het eten, ook platliggend. Spaghetti! Lepel boven mijn mond houden en dan omkiepen. 😀 Een (klein?) deel belandde in bed. Tegen mijn gewoonte in at ik niet alles op. De sla viste ik met mijn vingers uit het kommetje. Het toetje, fruit, ook. Wat een geluk dat ik geen vla of zo had gevraagd. Vlak voor vertrek naar huis kreeg ik een nat washandje, omdat mijn gezicht nog bevlekt was met spaghettisaus…

Appjes

Na het eten zag ik diverse bemoedigende en meelevende appjes. Ook een ongerust bericht: “nog steeds offline…”

Cardioloog-chirurg

De chirurg kwam langs. Hij vertelde dat de ablatie goed gegaan was. Ik mag twee weken niet fietsen en niet sporten. Mag ik wel Shiatsu behandeling ondergaan? Na uitleg wat dat was, mocht het. Wandelen mag. Hoe lang? Tot je moe bent. En computeren? Hoelang? Dat mag ook. Het gaat erom dat er geen druk op de lies komt. Dat de wondjes in de lies niet gaan bloeden. Mooi, dat is duidelijker dan “twee weken rustig aan doen!”

Vanaf wanneer moet ik de flecaide weer slikken? Vanaf morgen.

“Hoe komt het dat ik zo’n zere keel heb?” Dat wist hij niet. Misschien door het uitzuigen.

Platliggend plassen

Ik probeerde de ondersteek, want ik knapte zo ongeveer, maar het lukte echt niet. Het drukverband mocht er om 19 uur af, mits de lies gecontroleerd was. Dat moest door een arts gebeuren.

Die arts kwam om kwart voor acht. Had het druk. De lies werd goedgekeurd, drukverband ging er af. Maar nog even urine ophouden. Eerst 5 minuten halfzittend in bed…. Tenslotte had ik ruim zeven uur plat gelegen (vanaf half één). De hechtingen werden verwijderd uit de lies. Daarna mocht ik eindelijk naar het toilet. Pffff…..

De verpleging verschoonde mijn bed. Want ik had wat spaghetti gemorst…
 “Hee? Ik ga toch naar huis?”
“O ja!”

Met de leerling liep ik een rondje op de gang. Ze vond sokken niet veilig, en wilde mijn schoenen aan doen. Toen ik zei dat het antislip sokken waren, was het akkoord. Vervolgens werd weer de lies gecontroleerd. Het had ietsje gebloed, maar ik kon wel naar huis. Ik moest nog alleen een rondje lopen. Zonder begeleiding. Toen dat ook goed ging belde ik Machteld, zij zou me beneden ophalen, dan hoefde ze de garage niet in. "Bel maar als je klaar bent, ik rijd het in 15 minuten."

Ik kleedde me aan en stopte mijn bagage in de rugzak. Voor ik de afdeling verliet, belde ik Machteld weer. Rugzak op de schouder. Oeps. Hoe zwaar was dat? Ik mag niet meer dan 5 kg tillen… Niemand hield me tegen.

Ik liet de rugzak beneden staan, haalde alleen de tandenborstel er uit. Naar bed. 

Doodmoe. Niks gedaan vandaag, hoe kan je dan moe zijn?

Plat in bed lukte niet Te lang platgelegen vandaag blijkbaar 😀en mijn keel deed teveel pijn. Dus zette ik de ruggensteun iets hoger. Wat ben ik blij dat ik na de gebroken arm in 2022 meteen een (tweedehands) hoog-laagbed kocht (blog 2022-05). Goedkoper dan de diverse seniorenbedden, bovendien kan dit bed meer dan de gewone seniorenbedden. (Ruggensteun, voetensteun, en een verstelbare hoogte).

Herstel

Donderdag, 'the day after'

Ik was moe en gammel. Dat werd hangen op de bank. Af en toe wat drinken. Even naar de markt, met de boodschappenkar als steun. Ik had vier maaltijden in de vriezer, dus weinig nodig, maar even een frisse neus was wel lekker. 
‘s Middags deed ik een computerklusje. Leuk. De middag vloog om. Ik voelde me veel beter dan
’s ochtends.

Vrijdag voelde ik me weer wat beter. Zelfs een eindje gelopen, tussen de buien door. Een kilometer of zo. ‘s Middags weer computeren. Daarna mijn online collectebusje voor Parkinson invullen en rondsturen… Hoofd en lijf ‘doen’ het weer.

Zaterdag ging ik bij een vriendin langs, die net verhuisd was. Daarna lopend naar de Vegro om een hulpmiddel voor haar te halen. “Kun je niet beter even bellen of ze het hebben?” vroeg ze praktisch. 
“Nee, want ik wil lopen, en als ik een doel heb is dat gemakkelijker.” De Vegro was dicht i.v.m. een nieuw computersysteem. Terug naar huis. Drie km gelopen en het was al die tijd droog!

Ankie kwam met bloemen van de Biodanza groep! Leuk. Ze bleef even kletsen.

‘s Middags wat mailen en een paar lange telefoongesprekken. Daarna mijn ablatie avontuur opschrijven. Morgen kijken of ik er een leesbaar blog van kan maken. Het wordt vast veel te lang 😊

Collectebusje voor Parkinson.nl

Vrijdagmiddag maakte ik mijn Parkinson-collectebusje en stuurde de link naar een deel van mijn vrienden en kennissen. Zaterdagavond zat er al 200 euro in.

https://collecte.parkinsonnederland.nl/collecte/c25e77df/