8 mei 2026. Vrijdag

5 uur

Vriendin Marijke deed donderdag avond ooggel in mijn ogen en hielp met omkleden. Terwijl ik best met mijn dag-kleding aan naar bed kan…

Maar het zat wel lekkerder. Ik liet me vertroetelen.

Ze prutste de afstand bediening van het bed naar de rechter kant, zodat ik er bij kon. Wat een zegen!

Om 21 uur lag ik erin, iPad op mijn buik om nog even een puzzeltje te doen. Mobiel in het stopcontact, want die was weer bijna leeg

Licht uit. Ipad geeft genoeg licht.

Maar aan het puzzeltje kwam ik niet toe. Ik viel als een blok in slaap.

Om 22h wakker. Antibiotica ingenomen. Naar het toilet.

Weer als een blok geslapen. Om 1.45 wakker levodeopa (tegen de parkinsonsymptomen) ingenomen. Weer naar bed. 

Nog wat gedommeld tot halfdrie.

Tenslotte maar opgestaan. Sokken aan lukte niet. Trainingsbroek wel. Met blote voeten in mijn schoenen liep ik naar beneden. Macrogol in het water. Al drie dagen geen stoelgang (normaal twee keer per dag). Had ik maar niet zoveel oxycodon moeten slikken woensdag. 

Maar ik had toen zoveel pijn….

Het lukte zowaar om een vest over mijn linkerschouder te slaan. Mijn rechterarm door de mouw. Hoera. Vest links met een knijper vastzetten aan de sling lukte niet met één hand. Met een pleister lukte het wel, om het vest aan de sling vast te zetten. Hoera!

///////////////

Ik had me zo verheugd op de vakantie in Lage Vuurse en de komst van Anneke….

Anneke komt wel, maar het wordt geen vakantie. Ze komt helpen...

En nu ….

Na Pinksteren  stond de ablatie (ingreep tegen de hartritmestoornisssen) op het programma. Na herstel van de ablatie krijg ik een medicijnpompje, omdat de levodopa tabletten tegen parki niet goed meer werkten.

Dat schuift nu allemaal op, eerst die arm / schouder herstellen en revalideren.

Rollator?

Na de handbreuk in september 2025 vroeg ik advies i.v.m een rollator. “Zou ik nog niet doen. Het was gewoon pech.” was het antwoord van mijn fysio. Ik had toen ook al een paar jaar niets gebroken….

Deze val was ook gewoon pech. Tegemoetkomende fietser week uit naar rechts, ik naar links. Boem. Daar lag ik. Waarom ik hem niet aan zag komen is me een raadsel.

Ik ben heel duur nu voor de zorgverzekering, vriendinnen helpen me met veel liefde, maar ik voel me wel rot, dat ik zoveel tijd van hen vraag…

En het belangrijkste. Dit is geen kwaliteit van leven!

Anneke belde om 7 uur.

Ze komt zaterdag avond tot maandag ochtend. Wat heerlijk! Al pratend met haar liet ik het idee over een zorghotel varen. Ik ga proberen zorg thuis te regelen.

Nog meer positief

Het melkpak uit de koelkast halen is gelukt, zelf ontbijt klaarmaken gelukt, en mijn darmen hebben wat geproduceerd. Een hele opluchting!

Niet alles gaat zo eenvoudig

Een sta-op stoel huren kan, maar levering kan pas over vijf dagen. Over vijf dagen weet ik pas of ik geopereerd wordt of niet... 

Zorg inkopen lukte ook niet. Zorg moet minimaal vijf uur of langer per dag zijn. Als ik dinsdag weet of ik wel of niet wordt geopereerd, kan ik zonodig  weer proberen thuiszorg aan te vragen.  Als iemand die dit leest iemand weet die me tegen betaling wil helpen...

Buurmeisje gaat 's avond mijn ogen druppelen vanaf maandag.

's Middags ging ik een paar uur naar bed. Niet  geslapen, wel uitrusten met de ogen dicht.

Ablatie 26 mei. Denk het niet...

Met veel gepruts kreeg ik de beveiligde mail van het LUMC open. De Ablatie staat gepland op 26 mei!

Ik ga vragen of ze voortaan gewoon een brief willen sturen. Wat een ellende. Ik was er vroeger zo handig in. Maar het  wordt steeds moeilijker, of ik word dommer... Parkinson hersenen... beneveld door oxycodon…

Bellen met de hartpoli over de ablatie en de gebroken arm kon niet meer, de poli was al gesloten. Maandag weer bellen. Want de ablatie gaat zo natuurlijk niet lukken de 26e mei. Lijkt me….

Avond

Marijke kwam, samen gegeten. Ze vond mijn arm dik en rood. Goede reden om de dokterspost te bellen. We konden om 21 uur terecht. De huisarts haalde het drukverband er af. De wond op de elleboog zag er mooi uit volgens de arts. Pleister erop. Naar huis. Geen zwachtel tegen de zwelling, want meer vocht bij de wond kon de genezing tegengaan. 

Marijke probeerde me opgenomen te krijgen, maar dat lukte niet. 

Ca half elf lag ik in bed. PFFF....