Zondagavond 25 januari, met de fiets op weg naar huis, voelde ik wéér de bekende druk op de borst. 

Thuis checkte ik mijn gevoel, door met mijn horloge een hartfilmpje te maken. En helaas was het weer raak...

Deze keer was de aanval lichamelijk niet zo heel heftig, maar mentaal wel. 

Het was de 4e keer boezemfibrilleren sinds 31 december. 

Hoe moet ik dat nog vijf maanden volhouden?

Wat als ik veel sotalol tegelijk in zou nemen?

Ik zocht het op. De standaard dosering van sotalol is veel hoger dan de twee tabletjes van 40mg op een dag die ik standaard krijg voorgeschreven. (Bij een aanval mag ik elke vier uur een extra tabletje). En van een overdosering kun je erg kortademig worden...

De volgende dag klopte mijn hart weer 'gewoon'. 

Ik belde met cardiologie en vroeg of ik de dosering sotalol mocht verhogen naar bv 4 x 40 mg. 's Middags werd ik teruggebeld. De cardioloog wilde dat niet voorschrijven, omdat mijn hartslag daarvoor te laag was. Vervolgens 

ging ik "uit mijn dak". Nog vijf of zes maanden zo doorgaan? Dat  wil ik niet. Dat is geen kwaliteit van leven. Dan kap ik er wel mee.  

Ook dit werd uiteraard weer doorgegeven. Ik kreeg een extra consult bij de cardioloog over drie weken en het dringende verzoek om mijn levensmoeheid met de huisarts te bespreken.