Zelfredzaamheid 2

tekst rechtstreeks op site getypt; tikfouten haal ik er later wel uit. foto's nog toevoegen

Wat lijkt het lang geleden, dat ik in Utrecht meewerkte aan een promotiefilmpje over de ZelfRedzaamheidsRadar. Op 22 april 2026. Ik werd ondervraagd over mijn zelfredzaamheid.

“Gelukkig kan ik mijn eigen billen nog afvegen”, kon ik toen zeggen.

Twee weken later botste ik met een fietser. Au. Einde van de zelfstandigheid. Hopelijk voor tijdelijk.

Wat  is het afschuwelijk als je op het toilet zit en je eigen billen niet goed schoon en droog kunt krijgen. Als je jezelf niet kunt wassen en aankleden. Als je iets laat vallen en het niet op kunt rapen…

Om maar een paar dingen te noemen.

vervolgens ben ik blij met het ontdekken van manieren om iets wel voor elkaar te krijgen.

- liggend op bed krijg ik mijn sokken zelf uit, als ik mijn been met sok naar me toe trek. (Totdat ik steunkousjes aan moet ipv gewone sokken…; dan moet ik weer hulp vragen.

- thuis kreeg ik mijn broek aan, als ik op de rand van het bed ging zitten. In het ziekenhuis lukte het als ik op een vrij lage ‘gemakkelijke’ stoel ging zitten. Douchestoel en toilet waren te hoog.

- oksel van de gebroken arm voorzien van deodorant lukte, nà de operatie, door goed voorover te hangen, gerepareerde arm omlaag laten hangen en met de rechter hand smeren. In deze houding kon ik de oksel zelfs zelf wassen en drogen.

-Thuis gebruikte ik een afvalgrijper, om gevallen zaken op te rapen, de was in de machine te doen en er weer uit te halen, om mijn schoenen, die ik in de badkamer uit gedaan had naar mijn bed te slepen, waar ik (met wat prutsen) mijn blote voet in de schoen kon krijgen. Voet optillen, rits dichtdoen. Sokken aan doen lukte niet. Er zijn speciale hulpmiddelen voor sokken en panty’s, maar of dat met één hand lukt…

 

Mijn zelfredzaamheid was echter zo minimaal,  dat ik om een revalidatietraject vroeg.