26-11-1
Ontmoeten: Oprecht Echt
Op 11 oktober zag ik onderstaande uitnodiging in mijn app.
Hoi allemaal,
Ik start iets nieuws en wil jullie graag als eerste uitnodigen.
Oprecht Echt – de ontmoeting van mens tot mens.
Een dialoog met elkaar over de uitdagingen van het leven.
Geen lezing. Geen debat. Geen zoektocht naar het juiste antwoord.
Wel een open gesprek waarin we onze kennis, ervaringen en perspectieven met elkaar delen. Want misschien zit de wijsheid niet bij één persoon.
Misschien ontstaat ze in de ontmoeting.
Ik organiseer vijf maandagavonden, online, om 20.00 uur. We beginnen op maandag 19 oktober.
Elke avond een andere opening:
Welkom
Rust
Aanwezigheid
Eenheid
Vrij leven
Er is plek voor maximaal 6 deelnemers en deelname is gratis.
Voel je nieuwsgierigheid? Je bent welkom!
Stuur me gerust een persoonlijk bericht als je wilt meedoen.
Aanmelden
Ik dacht er even over na en vertelde tenslotte dat ik op zich wel belangstelling had. Ondanks dat de avond geen ideaal dagdeel is voor mij. Want vaak ben ik dan moe.
De reden? Ik houd wel van een goed gesprek, al kan een gesprek over ‘koetjes en kalfjes’ ook gezellig zijn. Ik zou wel zien hoe het zou verlopen. Ik ken Edwin van de Ontmoetingswandelingen. Dan had je ook goede gesprekken. Dat bereidde ik niet voor. Deze ontmoeting ook niet 😊
Na een tijdje kreeg ik bericht dat ik de enige was, die zich had aangemeld, maar dat het wel doorging.
Door omstandigheden lukte de ontmoeting op 19 oktober niet, het werd verplaatst naar 23 oktober, 13 uur.
Net op tijd logde ik in (ik had wel gecheckt of de app op mijn iPad stond, maar had de app, Teams, op deze iPad nog nooit gebruikt. Ik moest dus eerst door allerlei vragen heen. Grr)
De Ontmoeting
“Waar wil je het over hebben?”
Ik had geen idee, maar begon al snel over euthanasie, namelijk "wanneer ga ik dat aanvragen?” Ik kan nog (beroerd) lopen, en het fietsen gaat ook moeizaam, ik kan wel trappen, maar het sturen is moeilijker geworden. Dat maakt me vooral verdrietig. Ook een beetje bang.
Wil ik dat? Een leven zonder te kunnen fietsen en zonder te kunnen lopen?
Waar leef ik dan nog voor?
Fietsen is mijn vrijheid, met de fiets kan ik naar veel van mijn ‘clubjes’ zoals Yoga, de buiten-gym van Vitality, een wandelgroepje, Biodanza en Resto van Harte; de meeste vriendinnen en kennissen met wie ik afspreek wonen binnen 10 km, tot nu toe kan ik dat fietsen. Bovendien ben ik dan ook in beweging… En als je Parkinson hebt, moet je in beweging blijven...
Edwin schrok geloof ik wel, dat ik met zo’n ‘zwaar’ onderwerp kwam aanzetten. Maar hij luisterde, stelde vragen.
Wat me ook bezorgd maakte: de eerste huisarts met wie ik de euthanasie tweemaal had besproken (in 2021 en in 2023) was vertrokken ("om de twee jaar een gesprek hierover" had ze geadviseerd). De tweede arts, met wie ik vorig jaar een fijn gesprek had, is er ook niet meer.
De ontmoeting werd afgesloten met een meditatie.
Mijn ervaring
Het was fijn om het hier over te hebben, het helpt om voor mezelf duidelijk te krijgen, wat ik nu eigenlijk wil, waar mijn grens ligt.
Edwin, dank je wel!
Afspraak met huisarts
Een paar dagen na dit gesprek maakte ik een afspraak met een huisarts die ik nog niet ken, een arts die hopelijk niet snel vertrekt. (Over een paar weken, want haar agenda is vrij vol. Ik heb nog geen haast, maar ik wil wel graag weten hoe de huisarts er over denkt!).
Terugblik
Op 23 oktober, na de eerste bijeenkomst schreef Edwin een terugblik:
Deze week de eerste ontmoeting gehad tijdens Oprecht Echt.
Welkom
Niet omdat alles klopt
Niet omdat alles begrepen is
Maar omdat het er mag zijn.
Zonder opdracht
Zonder oordeel
Zonder dat het iets anders hoeft te worden.
Gewoon welkom.
Het was een bijzondere ontmoeting. Ik geloof: Delen is Helen. Delen zodat het een plek kan krijgen.
Loop je ergens mee rond te dwalen. Weet er zijn plekken waar het gedeeld kan worden.
Mooi weekend.