De dag na de ellendige ritmestoornis op 18 januari  (Blog 26-01-2) ging ik ’s middags naar de Biodanza voor senioren. Dat is eens per maand, op de eerste maandag van de maand, maar op 5 januari was het code geel vanwege de sneeuw. Het werd toen twee weken opgeschoven.

- "Ha Ria, hoe gaat het?" 
- " Mwah…"  antwoordde ik

Ruth keek me indringend aan. “Dat klinkt alsof er een verhaal achter zit” antwoordde ze.

Ik vertelde over het boezemfibrilleren van de vorige dag, de derde binnen 3 weken. En de wachtlijst van vijf maanden. “Daar word ik sacherijnig van” dacht ik het verhaal te beëindigen.

Maar toen kwam de emotie. Tranen stroomden over mijn wangen.

Kort daarna begonnen we met de Vivencia (zo heet de biodanza-les). Meestal is er geen deelronde op maandag, omdat we maar een uurtje hebben. Nu was er wel een korte deelronde. De leiding had vast mijn tranen al gezien.  Ik deelde mijn verhaal in de groep.

Bij zo’n deelronde wordt geluisterd, de deelnemers mogen er niet op in gaan. Maar ik merkte die middag de grote betrokkenheid van de anderen. Dat was fijn.

Na de Vivencia mag je wel praten. Ik kreeg het advies om met de huisarts te bellen. Misschien kon zij de wachtlijst van vijf maanden beïnvloeden.

(De assistente van de huisarts adviseerde  cardiologie te bellen, en daar werd beloofd door te geven, dat het fibrilleren nu vaker voorkwam en veel vervelender was. )

(Lees verder in de kolom hiernaast)