27 mei 2026. Woensdag

tekst rechtstreeks op site getypt; tikfouten haal ik er later wel uit. 

Nacht

Om 24 uur wakker, naar toilet, paracetamol en brufen genomen. Circa twee uur de madopar.
tot 4h15 geslapen. 
Opgestaan. Nog even gelegen maar ik was uitgeslapen. Tablet in de oplader, horloge oplader. De stekker die ik daarvoor uit het stopcontact haalde was van de schemerlamp. Dom. Op de tast het lichtknopje van de badkamer gevonden.

Om kwart over vijf vroeg ik om koffie. De jongeman hielp ook even met het vest. Want het is hier fris.😄

Dagboek van  gisteren aangevuld en van vandaag bijgewerkt.  Koude voeten.
de uitgespoelde kousjes waren droog! Nachtdienst deed steunkousje en sokken aan. Dank! 

Dat vraag ik morgen maar gelijk met de koffie. Al doende leert men.

Ochtend

Om kwart voor acht geholpen met aankleden, om acht uur wondcontrole. Nieuw drukverband. De foto in het dossier kan ik zelf niet bekijken, de verpleegkundige maakte een foto met mijn mobiel.  Oor mijn blog, maar ook om zelf de wond te kunnen zien. 😃

Elleboog wond… lijkt dicht!

De medicijnen werden ook gebracht.  In het restaurant kon ik eten. Ik werd geholpen met wat ik moeilijk zelf kon pakken, een medewerker bracht het dienblad naar een tafel. Al gauw kwamen twee anderen bij mij zitten. Mijn overbuurvrouw had twee goede handen, sneed de boterham doormidden en maakte boter cupje open. 10 voor negen was ik klaar, even naar het toilet, en om 9 uur gereed voor de bel afspraak met zus Mirjam. Voorbereiden van het gesprek van morgen, met de ergotherapie.

Appjes beantwoorden. Drie mensen mijn lotgenotengroepje vroegen of ze maandag van 12-14 bij mij konden komen  (meestal komen we in een restaurantje bij elkaar, de andere drie van het groepje waren om diverse redenen  verhinderd.) Etenstijd bedacht ik, dus geen therapie. Bij de receptie adviseerden ze me, om met het groepje in het restaurant te gaan zitten. Voor de lunch hoefde ik niet lang tevoren te reserveren, ‘s ochtends vouchers kopen voor de gasten was op tijd. En bij het restaurant ‘s ochtends aangeven dat ik ‘s middags gasten had en aparte tafel tafel vragen. Goed geregeld hier!

Om 5 voor 11 werd ik gehaald voor de fysio op de 9e verdieping. We maakten kennis, ze probeerde de elleboog te strekken. Au.

Het mag wel pijn doen, maar niet overdreven. Zelf ook proberen.

Mag ik helemaal niets met die arm tillen. Ook geen gekookt ei? 
Nee, je moet echt iemand anders vragen je ei te pellen…

(Waarom wordt je dan naar huis gestuurd, als je alleen woont? Hoe moet je dat doen? Ik vind het nu al moeilijk om alles te vragen!)

Daarna nog een tijdje arm zwaaien. Linksom, maar ook rechtsom. Au. Nou ja, frosen shoulder doet ook pijn. Dus dat willen we voorkomen!

Tot slot  nog 10 min fietsen voor de conditie van de benen.

Beetje confronterend om te zien, dat het rechterbeen (Parkinson kant) minder kracht had dan linker. Ik wist dat wel… maar om dat nu op een schermpje te zien is anders…

Op de kamer even uitrusten, daarna naar de living. Gastvrouw was aan het overleggen met een mijnheer. Dat bleek een diëtist. Hij vroeg hoe het gegaan was met het ontbijt in het restaurant. Toen hij begreep dat het wel goed gegaan was, vroeg hij of ik voortaan in het restaurant wilde eten. Er waren wat teveel mensen naar de living gestuurd.

Geen probleem, kunt u dan regelen dat ik elke avond vegetarisch kan eten? Dat zou hij doen.

‘s Middags kwam Buurman schone kleding brengen en een paar bananen. Die mocht ik niet betalen. “Sorry, I am Dutch, I have to ask”. Hij lachte en vertrok.

Een uurtje later kwam Regina met echtgenoot, nadat ze gevraagd had of het schikte en ik niet te moe was.

Gezellig gekletst. Leuk om Willem life te zien, ik kende hem alleen van foto’s op Facebook. Daarna een tijd op bed gelegen

Avond

Om halfzes eten, aan een tafel met twee andere dames. Was gezellig en lekker. 
Na het eten o.a . wat mails en apps gelezen. Evelien belde. De avonddienst kwam helpen met mijn pyjamajasje. Ze vette mijn benen in.  Toen ik vroeg of ze mijn brillenglazen wilde schoonmaken en dat op het bord wilde zetten, schreef ze benen invetten er ook bij. Daarna had ze nog tijd voor een praatje. Gezellig. Thuis zou ik haar wat te drinken hebben aangeboden…

Nog even naar de bewerking van mijn blog voor Scouters  gekeken. Eveliens Tekst is beter dan de mijne, vond ik, duidelijker. Talent! En ook ervaringsdeskundige wat betreft het niet zelfredzaam zijn!

het blog over zelfredzaamheid op Scouters