Ziekenhuis: opname en operatie.

19 mei 2026. Dinsdag

tekst rechtstreeks op site getypt; tikfouten haal ik er later wel uit.Misschien.

Oh30 wakker. Nog een paar uur thuis. Wat ben ik enorm geholpen de afgelopen weken. Door de buren, elke dag kookten ze voor me, tenzij ik afzei. Eén appje was genoeg voor  het wegbrengen van de vuilniszak, repareren van de kast en andere dingetjes. Moeder of dochter hielpen ‘s avonds mijn pyjamajasje aandoen en gel in mn oog doen, zoon maakte mijn pakketje open. Zaterdag kwam de buurman voor overleg. Ria, wat kunnen we doen, hoe kunnen we je helpen… Niet alleen de hulp zelf, maar ook het niet hoeven organiseren, was een geschenk. En dan nog de vele vele anderen. Een aantal van hen zag ik zelden, maar in nood stonden ze voor me klaar.

Goede vriendinnen stonden ook klaar, ik zag hun zorg, ik accepteerde de hulp dankbaar… al was ik volgens Marijke een zorgmijder. Ik wilde alles zelf doen, zoveel mogelijk. Wie had dat gedacht, van zelfstandige Ria.

Anneke, die ver weg woont, maar kwam. Eerst een weekend, daarna een week. Iemand in huis. Niet iemand die me steeds bezig  hield, ik kreeg tijd genoeg om te mailen, appen, mijn dagboek bij te werken. Af en stuurde ze me naar bed.  Want ik draaf door, ook als ik nauwelijks meer kan lopen.

Want eerlijk is eerlijk. Toen ik probeerde hulp in te kopen schrok ik van zinnen als ‘ blokken van minimaal vijf uur’ . Jemig. Wat moet ik zo iemand laten doen al die tijd? Dan kan ik vijf uur niks anders doen! Zolang wil ik iemand niet over de vloer, dacht ik.

*****

Ik schreef deze gedachten op, deed daarna weer het licht uit. Sliep gelukkig weer een paar uur.

4.15 op.

Beneden nogmaals de lieve apps gelezen van gisteren. Tranen. Van dankbaarheid, ontroering,  zoveel mensen die om  me geven. En willen helpen. Wat een rijkdom. Nieuw hulpaanbod. Ik kan vast wel weer naar huis ooit. Moet ik wel het hulpaanbod kunnen managen, moet iemand een mantelzorg rooster  voor me maken, en mag iedereen het invullen. Die apps bestaan…

en een deel van de hulp structureel inkopen.

Al is het maar dat iemand open doet, als ik op bed lig of op het toilet zit.

Ik dronk koffie en thee , nu mag ik nog drinken.

Twee bedankkaartjes geschreven, Anneke zorgt dat ze bezorgd worden.

"……."..

Anneke ging douchen, samen koffie gedronken,. Daarna wilde Anneke mijn kast  zodanig inruimen, dat anderen snel kunnen zien waar alles ligt. Na een uurtje , waarbij ik op Liekes douchestoel zat, sropte ik, even. Het was half acht.

Weer een paar appjes, medicijnen van acht uur genomen, samen met Anneke verder met de kast. Weekendtasje inpakken, wassen en aankleden.. 

Nog wat appjes. Wat zijn veel lieve mensen betrokken.

9.15 fleeceVest aan en sjaal om. Warmer dan de regenjas. Ik stelde voor te gaan lopen naar het ziekenhuis, rustig, zonodig uitrusten. Maar dat durfde Anneke niet aan. 

ik meldde me bij de afdeling kort verblijf. We mochten in de opnamelounge wachten. Klinkt anders dan wachtkamer 😄

10.30 kwam een aardige stagiair ons ophalen. Spullen in de kast. Operatie jasje aan. Uiitdaging met kapotte schouder. Ik zag drukkers op de schouder. Als je die losmaakt, lukt het vast, vroeg ik de stagiair. En dat bleek inderdaad zo te zijn.

Een Laborant kwam bloedprikken. n.a.v. de uitslag van gisteren. Hoe was de uitslag van het bloedonderzoek? Geen antwoord.

Het ECG maken ging ook met weinig pijn. Dankzij losmaken van de drukkers.. ze kregen het ECG niet helemaal goed, vanwege de tremors.

Ik vroeg een paar keer wanneer de hechtingen van de elleboogwond er uit zouden gaan. Geen antwoord.

Om halftwaalf nam ik de parki medicijnen in. Stagiair reikte de mobiel aan en hielp de medicijnwekker van 12 uur uitzetten. Daarna  mobiel weer op vliegtuigmodus.

Je kunt vanaf 12 uur worden gehaald. Goed. Wachten. Ik moest toch nog iets tegen de misselijkheid? Heeft u gehad. 

Goed. Kan ik me niet herinneren

U heeft gelijk, de pillen tegen de misselijkheid liggen hier nog. Innemen met water. Lekker 😄

Daarna vroeg ik om de tablet. Niet zo heel belangrijk, maar dan gaat de tijd sneller 😄

 

Operatie

Ik kan vanaf 12 uur worden gehaald. Had Slaap. iPad weggelegd. Ogen dicht. Doezelen. Verpleegkundige kwam vragen wat besproken was  in verband met het natraject . Verteld dat ik morgen naar huis mag, dat ik gezegd heb dat dat niet kan, maar dat een transfer verpleegkundige woensdag zou bekijken, of ik ergens heen kon. Dat ik gevraagd had daar eerder naar te kijken, omdat mijn sociale netwerk in Leiden / leiderdorp zit. Nee, eerst kijken hoe u uit de operatie komt. Had de mevrouw van vrijdag verteld. 

De verpleegkundige van kort verblijf vroeg of ik alleen woon, trap moet lopen. Ja dus. Ze ging nazorgplek aanvragen.

Over enen was ik nog steeds niet opgehaald. Ik pakte mijn bril en tablet weer. Typte weer een paar regels.

Sling in kastje gelegd. Anders raakt het kwijt

vlak voor vertrek om 14.30 deel van de parkinson medicatie van 16 uur ingenomen, circa 17 uur, op de uitslaapkamer, de rest.

Ik werd Opgehaald.

Controles, infuus gekregen.

naar de operatiekamer

We brengen u in slaap, tillen u daarna op de operatietafel. Ivm de pijn.

Kan ik niet overstappen (want de tafel stond rechts, gebroken schouder links, rechter arm dus te gebruiken)

Na wat overleg lukte dat, met hulp.

slaapmiddel

ca 17 uur wakker , duf, weinig herinnering aan

Zenuwblokkade gekregen.

water, met rietje

water  in mijn nek

Later ging het beter, omdat ik mijn tong tegen de opening van het rietje duwde, voordat ik losliet

rechterarm koud

automatische bloeddruk meting rechts, het infuus dat ook rechts zat, sneuvelde, alles nat, nieuw infuus

Pijn elleboog. Kan niet mw. er is een zenuwblok gezet

oke. Die pijn zit dus Tussen de oren 

Zes uur terug naar de afdeling

Avond

 

wil je mijn vriendin bellen. Ze komt om halfzeven. 

dat kan niet, te vroeg.

water en thee op nachtkastje, glas niet te tillen.

ik bracht hoofd richting tafeltje, drinken!

bezoek van kamergenoot gaf meer water en deed koud water bij de gloeiendhete thee

achteraf belden ze mirjam, dus Anneke verscheen om halfzeven.

gaf me het ene glas water na het het ander. Zelden zo’n dorst gehad

Ik Voelde me net een vogeltje. Lippen tuiten. Moeder vogel stopte rietje in mijn mond

Anneke had de opladers meegenomen.

Oplader in de tablet. En in stopcontact, want de oude powerbank paste niet op de nieuwe tablet.

Het meegebrachte snoer voor mobiel paste wel in mijn mobiel en in de powerbank. Telefoon moest uit. Want als lieve belangstellenden gaan bellen…

Mijn rechter hand kan ook nog niet veel, niet geopereerd, maar ik kon er geen glas mee vasthouden.

pyjamajasje aan door zuster of door Anneke?

pyjamabroek (glad) aan. Kan ik tenminste bewegen in bed

Delierscore afnemen vond de avondzr niet nodig, ik was helder genoeg 😀

Ik vroeg een lichtje, want parki zorgt voor desoriëntatie in het donker.

Dat lukte niet,  wordt blijkbaar nooit gebruikt of het is er niet

Dan de deur van de gang maar open, gordijn om het bed van kamergenoot dicht, hij hoefde geen licht.