Maandag 1 juni 2026

Redelijk geslapen, halfvijf op. De nachtdienst deed mijn steunkousje aan en zei dat ik zelf koffie mocht halen. Die ene keer dat de tussendeur dicht was, was omdat er een nachtdienst ziek naar huis gegaan was, en ze dus met iemand minder waren.

De krant gelezen en mijn blog bijgewerkt. Anneke belde gezellig!

De wondverpleegkundige kwam. De pleister mocht van de elleboog. Er zal met de arts overlegd worden of er een steunkous om de arm moet. Aansluitend hielp iemand me met wassen en aankleden.
Vervolgens naar het ontbijt. Een medewerker zette de soepkom die ik gepakt had resoluut terug. Dat is voor de soep. Vond ze. "Maar die kom is groter", verklaarde ik mijn voorkeur. 
"Dit schaaltje is ook groter", vond ze, en gaf me een glazen schaaltje. 
Dat ik thuis mijn ontbijt ook uit een soepkom at hielp niet. Als zij dienst heeft geen yoghurt in een soepkom! Inwendig gierde ik van het lachen!

Na het ontbijt kocht ik vouchers voor de lunch met het lotgenotengroepje.

theraperooster 1-7 juni

Psycholoog

De psycholoog luisterde naar mijn verhaal, de egocentriciteit (uit de groeps apps stappen, niet naar de sores van anderen kunnen luisteren) vond ze een passende ‘overlevingsstrategie’, en tranen… die horen bij het proces. Komende week komt ze weer.

Arm

Tussen 11 en 12 zou een arts komen. Het was vijf voor elf. Ik zei tegen de verpleegkundige dat ik even drinken ging halen en meteen terug zou komen. “De arts komt niet” vertelde ze. “Maar ik kom zo direct een kous om je arm doen, tegen het vocht".

En dat deed ze. De kous (tubigrb) zit strak, maar als daarmee het vocht weg gaat…

’s Middags kwam er alsnog een arts. Hij controleerde de arm en de opgezette voeten. De kous moet als het kan ook ‘s nachts om blijven. Ik mag met de ibobrufen stoppen (was ik al flink aan het afbouwen, want als ik het niet nodig heb tegen de pijn, wil ik het niet slikken; ibobrufen werkt ook negatief op de nieren zei hij, daardoor kan ik ook meer vocht vasthouden), en omdat de  arm niet lekker mag bewegen, werkt de spierpomp ook niet.

Hij verwacht dat de benen minder vocht gaan vasthouden als ik meer kan gaan bewegen….

Lotgenoten groepje

Drie deelnemers van mijn lotgenoten groepje kwamen lunchen. Zij wilden weten hoe het mij ging, ik hoe het met hen gaat. Meestal komen we samen in een restaurantje, nu dus in Revitel. Wat stelde ik het op prijs, dat ze naar mij toe kwamen. 

Parkinson, pijn en dopamine

Het was me opgevallen, dat ik sinds de val op 5 mei niet meer overbeweeglijk was. Vanochtend las ik, in een discussiegroep op Facebook, dat je meer dopamine gebruikt als je pijn hebt.

Dat verklaart, waarom de overbeweeglijkheid stopte (men zegt dat overbeweglijheid veroorzaakt wordt door een iets te hoge dosering dopamine.)

Als pijn extra dopamine vraagt, is dat ook mede een verklaring van mijn supersnelle achteruitgang thuis, en nauwelijks herstel in het ziekenhuis…. Ik mailde de vraag aan de Parkinson verpleegkundige.

Antwoord Parkinson verpleegkundige 

Goedemorgen Mw. Snoek,

Of het echt de pijn is die meer dopamine kost, dat weet ik niet. Maar we weten wel dat een val, operatie en herstelperiode meer vraagt. Je kunt minder aan beweging doen en daardoor ervaren mensen ook meer stijfheid. Ik vind de terugval die u aangeeft passend bij wat u meemaakt en verwacht naar mate u weer hersteld dat u weer in uw oude patroon komt. Maar.... dit vraagt heel veel tijd. Geeft u zelf daarvoor een paar weken (maanden) de tijd. Probeer het bewegen weer rustig op te pakken naarmate u weer meer mag mobiliseren met uw arm.

Het gevaar van een delier (verwardheid) ligt in eeen periode van een operatie al op de loer, en daarom kiezen wij ervoor om de parkinsonmedicatie niet verder te verhogen, dit zou verwardheid kunnen geven.

Met vriendelijke groet,

Fysiotherapie 

Van 15 - 15.30 fysio. Elleboog oprekken. Een nieuwe oefening: Onderarm op het been leggen en de hand rustig naar buiten en naar binnen draaien. De hoge instap in mijn badkamer werd geoefend. En vervolgens kwam de vraag “wanneer wil je naar huis”.  Opnieuw legde ik uit dat ik graag eerst meer conditie wil hebben. Nu durf ik nauwelijks alleen naar buiten… en dan ga ik het thuis natuurlijk niet redden…

Na het avondeten weer een eindje lopen, oefeningen doen en om negen uur naar bed. Armkous af, want de hand was dik en morgen mag ik douchen. Van de arts mag ik op de rechter zij liggen, maar dat lukte niet. Dat deed pijn.