26-05
Over bureacratie in de zorg en lieve mantelzorg
Zoeken op de site
Dit is een raar blog geworden, getypt met 1 hand. Je kunt via het vergrootglas (zoekfunctie) op de site zoeken naarinhoudsopgave, of proberen te zoeken of op datum
Inleiding
Bureacratie in de zorg en liefdevolle mantelzorg
dit is een verslag geworden van een val, van goede zorg, van bureaucratie in de zorg.
Van waardevolle hulp van heel veel lieve mensen, op het moment dat ik me in de steek gelaten voelde door de professionals, door de bureaucratie, omdat ik niet goed meer kon nadenken (oxycodon, veeel oxycodon tegen de pijn), door… ?
En toen keerde het tij. Ik kon terecht bij de polikliniek chirurgie, de huisarts regelde thuiszorg. Toen ging het beter. Werd het leven weer draaglijker.
Waarom kan dat pas als de overdrachten binnen zijn?
Waarom kan een ziekenhuis in Hilversum geen opname in Leiden regelen.
Waarom kunnen ze daar niet bij mijn electronisch dossier?
Waarom hebben ze geen mailadres van mijn huisarts en vertrekt de overdracht via de slakkenpost?
Waarom is een verzoek, een schreeuw om hulp, een verzoek om opname van een gevallen alleenwonende vrouw met diverse ziektes niet genoeg , om hulp te geven?
Tijdsgebrek en personeelstekort denk ik. En de vrouw stelde niet meer de goede vragen, gebruikte niet meer de juiste termen, verward door de oxycodon, de pijn, de wanhoop.
En dan keert het tij.
De polikliniek heeft de overdracht gevonden en regelt hulp. De huisarts beantwoord het verzoek om thuiszorg met een verwijzing. Zorg wordt ingezet. Eindelijk.
De chirurg die de verslechterde situatie ziet regelt met spoed een scan en regelt een operatie… op dezelfde ochtend. Echt hulde!
Het blog was deels een middel om mijn vrienden en kennissen op de hoogte te houden. Want via app of mail lukte me dat niet meer.
Het blog is openbaar. Je mag het delen met wie je wilt.
Privacy is soms een blokkade voor zorg (blogPrivacy)
Beveiliging kan zorgen voor onbereikbare informatie, als iemand niet goed meer kan omgaan met deze digitale wereld.
Deze inleiding geschreven dd 15 mei 2026. Ria
Dinsdag 5 mei. Naar Lage Vuursche, Koos Vorrinkhuis
blogs rechtstreeks op website gezet; tikfouten haal ik er later misschien uit
Samen met vriendin Jos met de trein naar Woerden. Bea pikte ons op.
Koffie gedronken, via enorme omleiding naar het Koos Vorrinkhuis, een nivonhuis. Ons bood gegeten, inschrijven, bagage in de kamer uitpakken. Om 14 uur lopen. mooi bos, mooi weer. terrasje.
Botsing
En toen ging het mis. De fietser zag mij, week uit naar rechts. Ik zag hem niet, hoe dat kan weet ik niet.
Ik liep achter de andere twee aan naar links. En daar lag ik. De tegenligger stond op en kon doorrijden. Ik ging zitten. De linker arm deed heel veel pijn. De elleboog ook. Vast een flinke schaafwond, dacht ik.
De arm voelde gebroken.
Met moeite liep ik de laatste km naar 'huis'. Bea ging bellen. Van de eerste hulp moesten we eerst naar een huisarts, de huisarts stuurde door naar het ziekenhuis, omdat ik geen klant was bij die huisarts.
Uiteindelijk mochten we komen. Bea reed, Ze wilde niet van een taxi horen. Jos ging ook mee.
Er werden foto's gemaakt en een scan; de elleboog moest gehecht, ze konden het bot zien... Bea en Jos aten in het restaurant van het ziekenhuis..
Verkeerde keus gemaakt?
De arts wilde een zorgplek regelen, want zo kun je niet naar huis. Maar in Leiden had dit ziekenhuis geen contacten. Mijn Sociale netwerk echter woont in Leiden / Leiderdorp. Ik kreeg een overdracht mee.
Morgen de eigen huisarts bellen adviseerde de arts.