26-05
Over bureacratie in de zorg en lieve mantelzorg
Zoeken op de site
Dit is een raar blog geworden, getypt met één hand. Je kunt via het vergrootglas (zoekfunctie) op de site zoeken naar inhoudsopgave, of proberen te zoeken of naam of op datum.
Inleiding
Bureacratie in de zorg en liefdevolle mantelzorg
Dit is een verslag geworden van een val, van goede zorg, van bureaucratie in de zorg.
Van waardevolle hulp van heel veel lieve mensen, op het moment dat ik me in de steek gelaten voelde door de professionals, door de bureaucratie, omdat ik niet goed meer kon nadenken (oxycodon, veeel oxycodon tegen de pijn), door… ?
En toen keerde het tij. Ik kon terecht bij de polikliniek chirurgie, de huisarts regelde thuiszorg. Toen ging het beter. Werd het leven weer iets draaglijker.
Waarom kan dat pas als de overdrachten binnen zijn?
Waarom kan een ziekenhuis in Hilversum geen opname in Leiden regelen.
Waarom kunnen ze daar niet bij mijn electronisch dossier?
Waarom hebben ze geen mailadres van mijn huisarts en vertrekt de overdracht via de slakkenpost?
Waarom is een verzoek, een schreeuw om hulp, een verzoek om opname van een gevallen alleenwonende vrouw met diverse ziektes niet genoeg, om hulp te geven?
Tijdsgebrek en personeelstekort denk ik. En de vrouw stelde niet meer de goede vragen, gebruikte niet meer de juiste termen, verward door de oxycodon, de pijn, de wanhoop.
En dan keert het tij.
De polikliniek heeft de overdracht gevonden en regelt hulp. De huisarts beantwoord het verzoek om thuiszorg met een verwijzing. Zorg wordt ingezet. Eindelijk.
De chirurg die de verslechterde situatie ziet regelt met spoed op dezelfde ochtend nog een scan en regelt een operatie… Echt hulde!
Het blog was deels een middel om mijn vrienden en kennissen op de hoogte te houden. Want via app of mail lukte me dat niet meer.
Het blog is openbaar. Je mag het delen met wie je wilt.
Privacy is soms een blokkade voor zorg (blogPrivacy)
Beveiliging kan zorgen voor onbereikbare informatie, als iemand niet goed meer kan omgaan met deze digitale wereld.
(Deze inleiding is geschreven op 15 mei 2026).
Dinsdag 5 mei. Naar Lage Vuursche, Koos Vorrinkhuis
Samen met vriendin Jos met de trein naar Woerden. Bea pikte ons op.
Koffie gedronken, via een enorme omleiding naar het Koos Vorrinkhuis gereden, een nivonhuis. Ons brood gegeten, inschrijven, bagage in de kamer uitpakken. Om 14 uur gingen we lopen. Mooi bos, mooi weer. Terrasje.
Botsing
En toen ging het mis. De fietser zag mij, week uit naar rechts. Ik zag hem niet, hoe dat kan weet ik niet.
Ik liep achter de andere twee aan naar links. En daar lag ik. De tegenligger stond op en kon doorrijden. Ik ging zitten. De linker arm deed heel veel pijn. De elleboog ook. Vast een flinke schaafwond, dacht ik.
De arm voelde gebroken.
Met moeite liep ik de laatste km naar 'huis'. Bea ging bellen. Van de eerste hulp in het ziekenhuis moesten we eerst naar een huisarts, de huisarts stuurde door naar het ziekenhuis, omdat ik geen klant was bij die huisarts.
Uiteindelijk mochten we komen. Bea reed, Ze wilde niet van een taxi horen. Jos ging ook mee.
Er werden foto's gemaakt en een scan; de bovenarm was op meerdere plekken gebroken; de elleboog moest gehecht, ze konden het bot zien... Bea en Jos aten in het restaurant van het ziekenhuis..
Verkeerde keus gemaakt?
De arts wilde een zorgplek regelen, want zo kun je niet naar huis. Maar in Leiden had dit ziekenhuis geen contacten. Mijn Sociale netwerk echter woont in Leiden / Leiderdorp. Ik kreeg een overdracht mee.
"Morgen de eigen huisarts bellen," adviseerde de arts.