16 mei 2026. Zaterdag

Weer vroeg wakker, niet meer geslapen. Tijd blijven doezelen. Ik lag niet lekker. Pijn.
Dan maar weer schrijven.

Blogs teruglezen, proberen de ergste taal en tikfouten er uit te halen, iets minder telegramstijl… weer even doezelen.

Batterij van de iPad bijna leeg. Opstaan. Blote voeten in schoenen.

Lopen en naar toilet gaan ging moeizaam.

Komende nacht op de sta op stoel slapen? Maar van het toilet beneden kom ik ook moeilijk af. We zien wel.

Rust roest, vooral bij Parki. Van de 5 extra dagen wachten was de arm slechter geworden, en ik ook. En het Hemelvaart weekend bracht er natuurlijk ook geen tempo in.

Bovendien kan een ziek bejaard wrak nooit in een nog kortere tijd al die vragenlijsten en telefonische consulten afwerken.

Hoelang overleeft een mens met zo weinig slaap?

Ochtendritueel begint

Om half zes koffie, thee en ontbijt klaarmaken. Maagbeschermer, pijnstiller, waar is de antibiotica gebleven? O ja. Die is op. De kuur van 10 dagen is voltooid. Wat ben ik afgetakeld in die 10 dagen!

Het nieuwe melkpak ging niet open. Het moet niet gekker worden. Dinsdag mag Anneke me in een rolstoel naar de afdeling rijden. Dan kan ik waarschijnlijk helemaal niet meer lopen.

Müsli met melk, een beetje water erbij omdat het melkpak niet open wilde. Toen ik om zes uur wilde gaan eten was het overgekookt. Ik kon wel janken.

Eten.

Ik zou het liefst  een overdosis nemen van iets. Maar dat doe ik niet. Daar krijgen artsen problemen mee. Ook niet fijn voor al mijn behulpzame engelen.

Tijdens de operatie wordt altijd gereanimeerd. Dat vertelde één van de ondervragers gisteren.Beter voor de cijfers van het ziekenhuis. (Dat zei ze niet, maar ik weet dat dat zo is). 😀

De niet-reanimeren ketting mag niet mee naar de OK. Valt onder de sieraden.

Zorg.

Al om half acht stond een zorgmedewerker op de stoep. Om 7.50 klaar. Zij durfde wel mijn gebroken arm te wassen. Heel voorzichtig. Ook mijn voeten, en billen werden niet vergeten. Vorige keren deed ik dat nog zelf…

Blog fatsoeneren op PC

Het lukte zowaar om een beetje structuur aan te brengen in het blog. De meeste blogs beginnen nu met datum en dag. Pagina volgorde controleren. 9 uur PC uit. Ik zou het liefst naar bed gaan.
Maar voordat ik vanaf mijn bed bij de voordeur ben als er wordt aangebeld….

Doorgaan met ademhalen

Doezelen, zittend op de bank. Verwarming aan, want ik heb het koud.

Pijnstiller pakken, schaaltje yoghurt, glas Perensap.
Emails schonen. Yogagroep van de maandagochtend inlichten en bedanken voor hun hulp. Mijn stoel werd altijd klaargezet en weer terug gezet, mijn yoga matje ook. 

De stoel komt

Om 12 uur kwam de stoel. De bezorger installeerde de stoel. Toen de bezorger weg was, belde de buurman. "Hoe kunnen we je ondersteunen? Wat heb je nodig? Hoe lang houden ze je in het ziekenhuis…?" Hij wist dat Anneke komt, hij wist niet dat ze een week zou blijven. Buurman maakte mijn melkpak open en haalde de hoes van de leunstoel. Vanmiddag brengt hij de stoel naar de garage. Die hoes gebruik ik t.z.t als reserve, als de hoes van de andere stoel in de was is.

Wat ben ik dankbaar voor mijn helpers!

Brood met humus, makkelijk  met één hand klaar te maken. En lekker. De mouw van het overhemd dat ik aanhad zat strak. Mijn arm wordt elke dag dikker lijkt het. De blouses en overhemden met wijdere mouw moeten gestreken of zitten in de was. Met hulp van een grijper verhuisde de vuile was naar de wasmachine, die ik aanzette. Ik was altijd met korte programma’s, dus over 45 minuten klaar. Sluimeren, zittend op de bank.

Mail schonen,  nog en paar mensen op de hoogte brengen.

13.30 telefoon. Geschrokken goede kennis. Ik begon uit te leggen wat er gebeurd was. Deurbel. Anneke!  Maar nee, het was L. Bloemen in de hand en “Wat kan ik voor je doen”. Een nieuwe engel. Wat ben ik rijk met zoveel helpers!!!

Ik beëindigde het telefoongesprek. Eén ding tegelijk.

Hij zette de bloemen in een vaas en maakte thee. Deurbel. Nu was het Anneke wel. Ook thee voor Anneke. Ik ging op de sta op stoel zitten, Anneke schoof een leunstoel naar voren. 
die andere wordt straks in de garage gezet. Vertelde ik. 

"Jo, L en ik kunnen dat samen ook wel". Ik liep mee om de garage open te doen, haalde de fiets van de rem. L zette hem buiten. Stoel erin, fiets terug. Klaar. Ron wist ervan. Was momenteel ook niet in staat om iets te redderen. En die stoel gaat weer weg, maar momenteel kan ik hem niet op de weggeefsite zetten.

Buurman gemeld dat de stoel al ontvoerd was en in de garage stond. Buurjongen kwam net met een kar aanrijden…

L vertrok. Bijgekletst met Anneke. Ze hing de was op en stuurde me naar bed. Uurtje gelegen, ogen dicht. Niet geslapen. Toen ik weer beneden kwam, was de afwas net klaar!  🙏

Samen met Anneke papier naar de bak, en een paar boodschappen. Het ging zo vlug dat ik mijn pinpas voor contant geld vergat. Morgen dan maar pinnen.

Anneke vond de boodschappenkar niet nodig. Zij droeg al het papier en de boodschappentas, ik alleen één tasje met één lege kartonnen doos. Verschil moet er zijn 😃

Terug met de boodschappen. lieve beterschaps kaarten bij de post.

Avond

Het was al 18 uur. Met hulp van Anneke kookte ik zilvervliesrijst en zette die in mijn hooikist. Morgen is het gaar. Anneke kookte. Ik hielp haar door te vertellen waar ze alles kon vinden. Zij kookte. Lekker gegeten.

Ik schreef een paar bedankjes voor de ontvangen kaarten. En één aan helper L. De volgende ochtend stond die laatste nog bij de concepten. Ik was uitgeput.

Na de afwas ging ik naar boven. De gewassen pyjama was al droog. An hielp met pyjamajasje en ooggel. De broek kon ik zelf. Anneke streek twee overhemden en een blouse. Daarna liggen op bed. Zere rug van moeheid. Het licht liet ik nog aan, nog even wat schrijven…

Om 22 uur werd ik wakker. Ging naar het toilet en nam de pijnstiller van 22 uur. Terug naar bed. Slapen!