Kwaliteitsmomenten Augustus

Kennismaken

11 augustus: Eindelijk ging ik kennismaken met mijn nieuwste achternichtje, ze is al ruim 3 maanden!

(Na de botsing, operatie en revalidatie was ik er nu pas aan toe).

Het is (uiteraard!) een erg leuke baby. Toen ik binnenkwam sliep ze. Gezellig bijgepraat met de moeder, mijn nicht. Elkaar zien is toch wel leuker dan alleen appen 😊

Eenmaal uitgeslapen kreeg ik haar op schoot. Gezellig. Ze lachte lief en ik heb haar niet horen huilen.

Wandelgroepje

12 augustus: voor het eerst sinds 5 mei weer gelopen met een wandelgroepje. 6 km, zonder pauze. Het lukte! Mijn voet deed wel een klein beetje pijn. En ik was ook wel moe, maar dat mag de pret niet drukken!

(Vóór de botsing liep ik 9 km en voordat ik hartklachten kreeg 15  - 18 km, maar nu ben ik super blij met dit resultaat! Want begin juni was ik blij en moe na 1 km!)

19 augustus ging ik ook weer mee. Er waren slechts een paar deelnemers, omdat het plensde. Maar al gauw werd het droog. Heerlijk gelopen. 

Achterstanden wegwerken

Langzaam maar zeker werk ik mijn achterstanden weg. Dat begon al met de 'kraám'visite op 11 augustus :-)

Bril en oogarts.

Ik maakte een afspraak voor een nieuwe bril. De oude bril zat vol krassen, dankzij de val van 5 mei. Ik had het uitgesteld, bang dat ik staar heb en daar aan geopereerd moet worden. Dat kan en wil ik er nu echt niet bij hebben. Ik kreeg inderdaad het advies om naar de oogarts te gaan, want er was wel een groot verschil gemeten met de vorige bril. Tot mijn verbazing kreeg ik al heel snel een oproep voor de oogarts (Ik wist niet beter, dan daar een ellenlange wachttijd voor is). Meteen na al het meten en druppelen kreeg ik de uitslag: een beetje staar, maar nog geen operatie nodig. Pff… gelukkig!  Nog een paar uur last van wazige ogen (vervelend!) en toen kon ik dit hoofdstuk afsluiten. Over twee jaar weer controle.  

Jas

De oude zomerjas die ik tijdens de botsing op 5 mei aanhad en thuis regelrecht de kast inging bleek een bloedvlek op de mouw te hebben. (Eerst kon de jas niet aan, met de sling, daarna ging ik zonder jas naar buiten, dankzij de hoge temperaturen). Na een paar weken denken “daar let toch niemand op” ging de mouw in een sopje, daarna de jas in de wasmachine. Schoon! Waarom dan een paar weken wachten? Ik had hem weinig aangehad, tussendoor was de regenjas weer aan geweest, maar toch… Vast een Parkinson ‘dingetje’: soms moeite met initiatief...

Botmeting (Dexascan)

Na drie jaar injecties (2 x per jaar) tegen botontkalking, was de botscan weer aan de beurt. Ik wilde proberen dit in te plannen, vóór de (waarschijnlijke) operatie aan de losse schouderplaat en vóór de Ablatie.

Dat lukte. Beide armen omhoog naast mijn oor leggen lukte niet, maar armen over elkaar en deze omhoog houden was ook goed. Helaas hoefde de schouder niet doorgemeten… want ik was zo benieuwd naar de stand van zaken i.v.m. de losse plaat!

De internist belde een paar dagen later enthousiast, dat mijn botten een stuk sterker waren geworden. “U heeft zeker niks gebroken?” Ik vertelde over de botsing en de kapotte schouder. “O ja, ik zie het. Nou, maar dat was vast een heel harde klap…”. Ja, dat was het. Over vijf jaar weer een scan, tot die tijd 2 x per jaar spuiten…

Amaryllis

De Amaryllis gaat het weer ‘doen’! Hij krijgt nu weer water na een rust van een paar maar maanden.

Dries was altijd weer blij, als de stokoude bloembollen weer blaadjes vertoonden. Vaak gingen ze daarna ook bloeien.

Ik had niet verwacht dat ik ze na zijn overlijden zo lang in leven zou houden! Dries zou trots op me zijn!

Met een paar vrienden ging ik uit eten bij een India's Restaurantje, waar Dries en ik 'vaak' kwamen, ongeveer één tot twee keer per jaar. We zaten buiten en hebben heerlijk en gezellig gegeten. 

Met anderen ging ik lunchen (geen foto's). Voor mij fijner, want 's avonds 'zak' ik vaak in. 

Jan Steen

De tenstoontenstelling over Jan Steen in de Lakenhal was mooi. Aansluitend 'deden' we de Jan Steen wandeling. Uitrusten onderweg, op een bankje in de schaduw. Ook weer een heerlijke dag.