Ziekenhuis: opname en operatie.

19 mei 2026. Dinsdag

Nacht

Oh30 wakker. Nog een paar uur thuis. Wat ben ik enorm geholpen de afgelopen weken. Door de buren, elke dag kookten ze voor me, tenzij ik afzei. Eén appje was genoeg voor  het wegbrengen van de vuilniszak, repareren van de kast en andere dingetjes. Moeder of dochter hielpen ‘s avonds mijn pyjamajasje aandoen en gel in mijn oog doen, zoon maakte mijn pakketje open. Zaterdag kwam de buurman voor overleg. "Ria, wat kunnen we doen, hoe kunnen we je helpen…" Niet alleen de hulp zelf, maar ook het niet hoeven organiseren, was een geschenk. En dan nog de vele vele anderen. Een aantal van hen zag ik zelden, maar in nood stonden ze voor me klaar!

Goede vriendinnen stonden ook klaar, ik zag hun zorg, ik accepteerde de hulp dankbaar… al was ik volgens Marijke een zorgmijder. Ik wilde alles zelf doen, zoveel mogelijk. Nu liet ik me helpen. Wie had dat gedacht, van zelfstandige Ria.

Anneke, die ver weg woont, maar kwam. Eerst een weekend, daarna een week. Iemand in huis. Niet iemand die me steeds bezig  hield, ik kreeg tijd genoeg om te mailen, appen, mijn dagboek bij te werken. Af en stuurde ze me naar bed.  Want ik draaf door, ook als ik nauwelijks meer kan lopen.

Want eerlijk is eerlijk. Toen ik probeerde hulp in te kopen schrok ik van zinnen als ‘ blokken van minimaal vijf uur’ . Jemig. Wat moet ik zo iemand laten doen al die tijd? Dan kan ik vijf uur niks anders doen! Zolang wil ik iemand niet over de vloer, dacht ik.

Ik schreef deze gedachten op, deed daarna weer het licht uit. Sliep gelukkig weer een paar uur.

Ochtend

4.15 op. Beneden las ik nogmaals de lieve apps van gisteren. Tranen. Van dankbaarheid, ontroering, zoveel mensen die om  me geven. En willen helpen. Wat een rijkdom. Nieuw hulpaanbod. Ik kan vast wel weer naar huis ooit. Moet ik wel het hulpaanbod kunnen managen, moet iemand een mantelzorg rooster  voor me maken, en mag iedereen het invullen. Die apps bestaan… en dan moet ik een deel van de hulp structureel inkopen. Al is het maar dat iemand open doet, als ik op bed lig of op het toilet zit.

Ik dronk koffie en thee, nu mag ik nog drinken. Ik schreef twee bedankkaartjes. Anneke zorgt dat ze bezorgd worden.

......…….

Anneke ging douchen, samen koffie gedronken,. Daarna wilde Anneke mijn kast zodanig inruimen, dat anderen snel kunnen zien waar alles ligt. Na een uurtje, waarbij ik op Liekes douchestoel zat, stopte ik  even. Het was half acht.

Weer een paar appjes, medicijnen van acht uur genomen, samen met Anneke verder met de kast. Weekendtasje inpakken, wassen en aankleden. Nog wat appjes. Wat zijn veel lieve mensen betrokken.

Kwart over negen.

Fleece vest aan en sjaal om. Dat is warmer dan de regenjas. Ik stelde voor te gaan lopen naar het ziekenhuis, rustig, zonodig uitrusten. Maar dat durfde Anneke niet aan. We gingen met de auto.

ik meldde me bij de afdeling kort verblijf. We mochten in de opnamelounge wachten. Klinkt anders dan wachtkamer 😄

Om half elf kwam een aardige stagiair ons ophalen. Spullen in de kast. Operatie jasje aan. Dat was een uiitdaging met de kapotte schouder. Ik zag drukkers op de schouder. "Als je die losmaakt, lukt het vast," vroeg ik de stagiair. En dat bleek inderdaad zo te zijn.

Een laborant kwam bloedprikken. n.a.v. de uitslag van gisteren. "Hoe was de uitslag van het bloedonderzoek?" Geen antwoord.

Het ECG maken ging ook met weinig pijn. Dankzij het losmaken van de drukkers.. ze kregen het ECG niet helemaal goed, vanwege de (parkinson)tremors. 

Ik vroeg een paar keer wanneer de hechtingen van de elleboogwond er uit zouden gaan. Geen antwoord.

Om halftwaalf nam ik de parkinson medicijnen in. Stagiair reikte de mobiel aan en hielp de medicijnwekker van 12 uur uitzetten. Daarna de mobiel weer op vliegtuigmodus.

"Je kunt vanaf 12 uur worden gehaald", kreeg ik te horen. Goed. Wachten.

"Ik moest toch nog iets tegen de misselijkheid?

"Dat heeft u gehad". 

"Goed. "Sorry. Dat kan ik me niet herinneren"

"O. U heeft gelijk, de pillen tegen de misselijkheid liggen hier nog!" Innemen met water. Lekker 😄

Daarna vroeg ik om de tablet. Niet zo heel belangrijk, maar als ik bezig ben, gaat de tijd sneller 😄

 

Operatie

Ik kreeg slaap. iPad weggelegd. Ogen dicht. Doezelen. Een verpleegkundige kwam vragen wat er  besproken was  in verband met het natraject . Ik verteld dat ik morgen naar huis mag, dat ik gezegd heb dat dat niet kan, maar dat een transfer verpleegkundige woensdag zou bekijken, of ik ergens heen kon. Dat ik gevraagd had daar eerder naar te kijken, omdat mijn sociale netwerk in Leiden / Leiderdorp zit. Nee, eerst kijken hoe u uit de operatie komt. Had de mevrouw van vrijdag verteld. 

De verpleegkundige vroeg of ik alleen woon, trap moet lopen. Ja dus. Ze ging een nazorgplek aanvragen.

Over enen was ik nog steeds niet opgehaald. Ik pakte mijn bril en tablet weer. Typte weer een paar regels.

Ik legde de sling in mijn kastje, anders raakt het misschien kwijt.

Vlak voor vertrek om 14.30 nam ik een deel van de parkinson medicatie van vier uur in, circa vijf uur, op de uitslaapkamer, de rest.

Ik werd opgehaald. Controles, infuus gekregen. Naar de operatiekamer

"We brengen u in slaap en tillen u daarna op de operatietafel. Ivm de pijn"

"Kan ik niet overstappen (want de tafel stond rechts, de gebroken schouder links, de rechter arm kan ik dus te gebruiken)"

Na wat overleg lukte dat, met hulp.

Ik kreeg een slaapmiddel.

***********

Om ongeveer vijf uur 's middags werd ik wakker, duf, weinig herinnering aan.

Ik kreeg een zenuwblokkade tegen de pijn in mijn geopereerde arm/schouder.

Ik kreeg water, met rietje. Het water liep in mijn nek.

Later ging het beter, omdat ik mijn tong tegen de opening van het rietje duwde, voordat ik losliet :-)

Mijn rechterarm werd koud. 

De automatische bloeddruk meting rechts liet het infuus dat ook rechts zat, sneuvelen. Alles was nat, ik kreeg een nieuw infuus. 

Pijn in mijn elleboog. Kan niet mevrouww. Er is een zenuwblok gezet

Oke. Die pijn zit dus tussen de oren.

Om zes uur was ik terug op de afdeling

Avond

"Wil je mijn vriendin bellen. Ze komt om halfzeven."

"Dat kan niet, te vroeg"

Ik ag water en thee op het nachtkastje, maar het glas was niet te tillen.

Ik bracht mijn hoofd richting het tafeltje, drinken!

Het bezoek van kamergenoot gaf meer water en deed koud water bij de gloeiendhete thee

Achteraf belden ze Mirjam, dus Anneke verscheen om halfzeven.

Ze gaf me het ene glas water na het het ander. Zelden zo’n dorst gehad

Ik voelde me net een vogeltje. Lippen tuiten. Moeder vogel stopte het rietje in mijn mond

Anneke had de opladers meegenomen.

Ze deeed de plader in de tablet. En in stopcontact, want de oude powerbank paste niet op de nieuwe tablet.

Het meegebrachte snoer voor de mobiel paste wel in mijn mobiel en in de powerbank. Mijn telefoon moest uit. Want als lieve belangstellenden gaan bellen…

Met mijn rechter hand kan ook nog niet veel. Die is niet geopereerd, maar ik kon er geen glas mee vasthouden! Laat staan een mobiel mee bedienen. 

Ik kreeg een pyjamajasje aan. Hiel een zuster of heilp Anneke?

De pyjamabroek (glad) mocht ook aan. Kan ik tenminste bewegen in bed.

De delierscore afnemen vond de avondzuster niet nodig, ik was helder genoeg vond ze.😀

Ik vroeg een lichtje, want parki zorgt voor desoriëntatie in het donker. Dat lukte niet. Het wordt blijkbaar nooit gebruikt of het is er niet. Dan de deur van de gang maar open, gordijn om het bed van de  kamergenoot dicht, hij hoefde geen licht.