13 mei

Afscheid vrijwilligerswerk en groepsapps

Toen het slapen echt niet lukte, pakte  ik de ipad, lichtte nog wat vrienden en kennissen in, ik gaf te kennen dat ik stopte met het vrijwilligerswerk bij Fietsmaatjes. Ik doe alleen maar intakes nieuwe gasten, maar ik wil nu geen verplichtingen. Geen idee wanneer ik na de operatie weer thuis kom en wat ik dan nog kan.  Afscheidsmail en uit de groepsapp.

Bestuursassistentschap TeVoet opgezegd, afscheidsmail en verzoek het mailadres te stoppen. Ik deed al niet veel meer, maar elke niet-persoonlijke mail of app is me nu teveel.

 Afscheid gymnclub en uit de groepsapp. Ik werd geappt door de leidster. Ria, je mag altijd langs komen voor de koffie hoor. En je blijft welkom. Ik antwoordde dat ik nu niet kon, geen niet-persoonlijke apps wilde en mocht het weer ooit weer kunnen, zou vragen weer in de groepsapp te komen en weer mee te doen.

Bedankje straatjutters , afscheid en uit de groepsapp

Vrienden op de fiets. Logeeradres en lidmaatschap opgezegd.

Verder zei ik sinds gisteren allerlei nieuwsbrieven op. Nu even geen rommel in mijn mailbox svp.

Elly had mijn rampspoed met mijn toestemming al gedeeld in de Scouters groep.Veel lieve berichten. Afscheidsbericht. In de hoop dat ik ooit nog iets voor Scouters kan doen. Veel geschrokken en bemoedigende reacties. Ik zei deze groep NIET op. Deze club voelt als familie.

Om halfzes nam ik mijn tweede kop koffie, dus 1 meer dan gewoonlijk. En mijn ontbijt, plus  medicatie.van 6 uur. Vervolgens rustig mijn blog bijwerken.

Om acht uur parkinsonmedicatie, om 9 uur thee drinken met mijn trouwe poetshulp Marjo. Ze deed mn sokken aan en hielp me in de regenjas. Daaronder een pyamajasje met vest.  😀

 Vlak voor de vakantie had ik sokken en ondergoed gekocht. De sokken waren prima, het ondergoed een miskuip. Ik liep naar het winkelcentrum, ruilde de sokken tegen de verkeerde onderbroekjes en liep terug. Ik moest optijd thuis zijn, omdat de thuiszorg ook vroeger kon komen dan afgesproken.

Thuis hielp ik Marjo de door haar gevouwen kleding in de juiste kast te leggen. Toen zag ik een voicemail lichtje: Alreine had gebeld ivm opnamedatum. Meteen teruggebeld.

 

Opname en OPERATIE DINSDAG 19 mei

Hoelang moet ik blijven en ga ik aansluitend revalideren? 
Dat wist ze niet of mocht ze niet zeggen. Dat hoor ik vrijdag, tijdens een van de twee geplande telefonische consulten. Informatie over die consulten ophalen in mijn dossier, met DigiD. Zucht.

Machteld wipte aan, bracht boterkoek mee en vroeg hoe het ging. Jeetje Ria, straks ben je weer hersteld en weer thuis toch? Ik had geen idee. Voor mijn gevoel was ik bezig met de laatste week van mijn zelfstandige leven thuis.

Indicatie en zorg

Bijna aansluitend ging de bel. Twee dames van de wijkverpleging, voor persoonlijke zorg en indicatie. De consultinfo moest wachten. Het waren prettige dames, de jongste hielp mij met wassen en aankleden, vertelde dat ze in opleiding was. En pakte tot mijn vreugde een krukje, om op te zitten. Een verandering ten goede vergeleken bij toen-ik -nog-werkte. De meeste medewerkers bleven toen op de knieën zitten! 
Als je op wilt schieten mag je de knoopjes dicht doen, zei ik. Ze lachte, hielp, maar zei tijdens de intake dat het wel de bedoeling was dat ik zelf deed wat ik zelf kon. Wat een talentje.

Beneden kregen de dames drinken, de jongste deed voor het eerst de indicatie. Akkoord? Tuurlijk was ik akkoord. Ze deed het prima, ik nam om 12 uur mijn in. Zo blijf ik op schema en kan ik straks meteen eten en even naar bed.  A afloop vroeg ik of ze zenuwachtig was geweest. Beetje wel. Tuurlijk, dacht ik. Normaal! Ze evalueerden kort. Aantekeningen maken, meteen op de tablet zetten of anders.

Middag

Zodra ze weg waren eten en  naar bed. Ik viel als een blok in slaap. Ik had de wekker gezet want jos zou om drie uur komen. Ik was op tijd wakker, bleef nog nog even liggen.

ik was net beneden toen Jos aanbelde. Gezellig gekletst, ze had het bebloede vest schoon gekregen en gewassen. Lief! Jos was erbij toen ik werd aangereden. Ik vroeg hoe het gegaan was. Er was tovh geen bocht vlakbij of zo?  Nee. Kaarsrechte weg. Bea en Jos zagen de man en weken uit naar links, ik had naar rechts moeten uitwijken. Dat had de fietser ook verwacht, daarom week hij uit. Maar omdat ik naar links ging ipv rechts, botsten we. 
Waarom zag ik hem dan niet? 
Je keek op je telefoon denk ik, zei Jos. 
dat was waar, want ik volgde de route. Maar dat moet je natuurlijk af en toe doen. Niet lang achter elkaar…! 
Dank je wel Jos, raadsel opgelost!

Ik moet voortaan de route slecchts met een kore blik checken...

Dossier installeren en weer twee vragenlijsten

 Het zorgdossier installeren lukte niet. Dus ging ik maar naar de zoveelste vragenlijst. Vroeger werd je een dag van tevoren opgenomen en keam jan en alleman langs met die enquetes. Nu allemaal thuis, digitaal, tussen je gewone afspraken door. Ik had er een dagtaak aan!
Ik ergerde me groen aan deze lijst. De domste vraag was 

Beïnvloed ziekte je welbevinden.    (of zo iets)

Mijn antwoord: stomme vraag, Leef je in!

Andere vragen kon je alleen met ja of nee beantwoorden. Als je dan ja zei, kreeg je een vakje voor toelichting. Daar kon je 'soms' of 'af en toe' schrijven…

Na een uur (in plaats van de beloofde 30 minuten) waren de twee enquêtes klaar en verstuurd. het was bijna halfzes. Ik stond op, even bewegen. Tring! De buurman met het diner. Heerlij! Hij zette het voor me op tafel. Bij de eerste hap… Tring! He? Ik verwachtte niemand meer.

Wie is daar? Marijke! Ik ging eten, ze zorgde zelf voor thee, schonk ook voor mij in. Gelukkig had ik nu wel belangstelling voor HAAR  verhaal.

 

Dossier installeren, poging 2… gelukt!

Vervolgens samen naar installeren van het zorgdossier gekeken. Nu lukte het wel. Meteen naar de agenda. Wat komen ze mooi op tijd! Fantastisch! Agenda op het beginscherm van de iPad gezetten. Klaar. Joepie!

Op advies van een vriendin was ik bij de vorige zorgbehoefte uitgeweken naar Procura. Kleine organisatie. maar ze kwamen laat, wel minder wisselende mensen. Dit keer moest het via de huisarts en gaf ik geen voorkeur op. Gelukkig maar. Ik was dik tevreden!

Telefoongesprekken

Mijn Mobiel belde. Mag ik? Ja hoor! Marijke rommelde nog wat in huis en vertrok. Later zag ik dat ze de afwas gedaan had. Dank je wel! En een nieuwe toiletrol opgehangen! Want dat is ook zo’n ramp is met 1 hand.

Neef Ge. Hij had met zijn broer Goof afgesproken dat ze mij maximaal zouden ondersteunen in deze ellende. Ondanks de afstand van circa 200 km. Lief! Of hij een sta-op-stoel moest komen brengen. 
Jeetje. Hoeveel helpende engelen heb ik! WOUW

Ik kan nu weer opstaan van de bank, maar weet niet of en hoe ik thuis kom. Dus dat leek me voorbarig. Als de 2e hands stoel waar ik vrijdag op ga proefzitten voldoet, ben ik voor nu uit de brand. Kan ik daarna eventueel een 100% passende geschiktheid nastreven.

En je schrijfprobleem….. ( tjonge, hij had heel wat blog gelezen 😀). Bben je op de hoogte wat betreft programma’s die spraak omzetten in tekst? 
Tja. Ik weet dat ze bestaan, maar ben te lui geweest me er in te verdiepen. daar heb ik inmiddels spijt van. Gedane zaken....

Dat moet na deze ellende toch maar op mijn prioriteitenlijst… die ik nog niet heb. Misschien , als ik ergens ga revalideren, mee starten?

Wisselgesprek. Ik vroeg toestemming het gesprek te beëindigen en de volgende op te nemen. Meestal doe ik dat verkeerd. Nu lukte het.

Evelien, van de familie Scouters. Ze sprak me bemoedigend toe. Ik mocht niet stoppen bij Scouters, desnoods typte iemand anders mijn teksten op de site. Veel te gezellig met jou in de groep, enz. Wat een lieverd. Daarna gevraagd en geluisterd naar haar gezondheidssituatie. (Gelukkig, dat lukt weer, ik word weer een klein beetje mezelf. want ik voelde me dood ongelukkig, bij mijnegocentrich zijn, van de afgelopen dagen). Evelien herkende mijn frustratie en ergernis  over de vragenlijsten. Daar komt vast een blog over 😀

Parkinsonnek

Paar appjes beantwoord en toen belde Buurvrouw al aan. Pyjamajasje aan en gel in het oog. Voor die gel ga ik liggen. Als ik blijft zitten zorgt de parkinsonnek ervoor dat ze de druppel er niet in krijgen.

Terwijl ik op bed lag ,  vanwege  een zere rug door moeheid, zat zij op de stoel. Gezellig bijgepraat.

Ze liet zichzelf uit. Ik was bek af.

Tanden poetsen, pyamabroek aan en naar bed.

Ik wilde mijn blog voorzien van operatiedatum en wat aantekeningen om uit te werken. Maar mijn ogen vielen dicht en ik sliep